0.416
IF
15
MNiSW
137.55
ICV
PRACA ORYGINALNA
 
CC BY-NC 3.0 Polska
 
 

Bezpieczeństwo pracy polskich pracowników ochrony zdrowia w kontekście narażenia na materiał krwiopochodny

Marcin Rybacki 1  ,  
 
1
Nofer Institute of Occupational Medicine / Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera, Łódź, Poland (Department of Occupational Diseases and Toxicology / Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii)
2
Medical University of Łódź / Uniwersytet Medyczny, Łódź, Poland (Department of Infectious Diseases and Hepatology / Klinika Chorób Zakaźnych i Hepatologii)
Med Pr 2013;64(1):1–10
SŁOWA KLUCZOWE:
STRESZCZENIE ARTYKUŁU:
Wstęp: Wirusowe zapalenie wątroby jest drugą najczęściej stwierdzaną zakaźną chorobą zawodową i rozpoznawaną głównie u pracowników ochrony zdrowia. Ta grupa zawodowa jest najbardziej narażona w miejscu pracy na ryzyko ekspozycji na patogeny krwiopochodne, w tym wirusy HBV i HCV. Celem badania była ocena skuteczności działań ukierunkowanych na bezpieczeństwo pracy w placówkach ochrony zdrowia, częstości incydentów ekspozycji na materiał biologiczny w ostatnich 12 miesiącach poprzedzających badanie oraz ich zgłaszalności. Materiał i metody: Do analizy użyto badania kwestionariuszowego przeprowadzonego w latach 2009-2010 wśród 1138 pracowników ochrony zdrowia. Wyniki: Ekspozycja na materiał biologiczny miała miejsce u 242 pracowników (21% całej grupy). Tylko 146 osób zgłosiło te zdarzenia odpowiednim służbom. Przypadkowe przerwanie ciągłości tkanek miało związek z postrzeganiem pracy jako obarczonej wysokim stopniem narażenia (OR = 3,69, p = 0,0027), zatrudnieniem w ambulatoryjnych (w porównaniu ze stacjonarnymi) placówkach ochrony zdrowia (OR = 1,71, p = 0,0089), przekonaniem o niewystarczającym poziomie przekazywanych przez zakład pracy informacji na temat zakażeń krwiopochodnych oraz brakiem procedur i wiedzy dotyczących raportowania ekspozycji. Wnioski: Mimo prezentowania w różnych publikacjach wytycznych dotyczących postępowania poekspozycyjnego, szczególnie w placówkach nieświadczących usług całodobowych, procedury te są nieznane bądź nieprzestrzegane. Powinien być kładziony większy nacisk na szkolenie pracowników, szczególnie w zakresie ryzyka transmisji zakażeń oraz korzyści płynących z przestrzegania procedur poekspozycyjnych i zgłaszania przypadków ekspozycji. Med. Pr. 2013;64(1):1-10
AUTOR DO KORESPONDENCJI:
Marcin Rybacki   
Department of Occupational Diseases and Toxicology, Nofer Institute of Occupational Medicine, 8 Sw. Teresy Street, 91-348 Łódź
eISSN:2353-1339
ISSN:0465-5893