0.416
IF
15
MNiSW
136.6
ICV
PRACA ORYGINALNA
 
CC BY-NC 3.0 Polska
 
 

Zarządzanie paleniem tytoniu w jednostkach służby więziennej – opis i efekty programu promocji zdrowia

Krzysztof Puchalski 1  ,  
 
1
Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera / Nofer Institute of Occupational Medicine, Łódź, Poland (Krajowe Centrum Promocji Zdrowia w Miejscu Pracy / National Centre of Workplace Health Promotion)
Med Pr 2016;67(5):605–621
SŁOWA KLUCZOWE:
DZIEDZINY:
STRESZCZENIE ARTYKUŁU:
Wstęp: W 2014 r. w służbie więziennej (SW) w Polsce, przy współpracy z Instytutem Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera (IMP), wdrożono oparty na koncepcji promocji zdrowia program zarządzania paleniem tytoniu przez personel. Program łączył edukację kadry zarządzającej, motywującą ją do implementowania dobrych praktyk, z edukacją pracowników. W artykule omówiono przebieg wdrożenia i jego efekty w 159 jednostkach SW w zestawieniu z danymi z 2010 r. o profilaktyce palenia realizowanej w średnich i dużych zakładach pracy w Polsce. Materiał i metody: W jednostkach SW porównano sytuację dotyczącą zarządzania paleniem tytoniu sprzed wdrożenia programu ze stanem po jego półrocznej implementacji. Informacje zebrano za pomocą kwestionariuszy autodiagnozy (wstępnej i podsumowującej), kolektywnie wypełnianych przez przedstawicieli kadry i personelu. Wyniki: W efekcie wdrożenia wzrósł odsetek jednostek SW, w których kadra zna liczbę pracowników palących papierosy (z 19% do 61%), formalne uregulowania palenia konsultuje się z personelem (z 14% do 57%), prowadzi się minimalną interwencję lekarską (z 46% do 59%) i ocenia skutki działań dotyczących tytoniu (z 14% do 55%). Wzrosła liczba jednostek, w których personel w pełni respektuje uregulowania palenia (z 28% do 41%), natomiast zmniejszył się odsetek tych, w których takie regulacje nie są w pełni zgodne z prawem (z 9% do 7%). W 3/4 jednostek wzrosło zainteresowanie pracowników rzuceniem palenia, a w 40% jednostek mniej palą oni w pracy. W co 2. jednostce powstał zespół do spraw promocji zdrowia. Wnioski: Program w wielu aspektach przyniósł zadowalające efekty i pozwolił wskazać kierunki udoskonalenia. Schemat działania i narzędzia można, po adaptacji, wykorzystać w interwencjach dotyczących innych problemów zdrowotnych w zakładach pracy. Med. Pr. 2016;67(5):605–621
AUTOR DO KORESPONDENCJI:
Krzysztof Puchalski   
Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera, Krajowe Centrum Promocji Zdrowia w Miejscu Pracy, ul. św. Teresy 8, 91-348 Łódź
eISSN:2353-1339
ISSN:0465-5893