0.416
IF
15
MNiSW
136.6
ICV
PRACA ORYGINALNA
 
CC BY-NC 3.0 Polska
 
 

Narażenie zawodowe podczas procedur ortopedycznych wykonywanych pod kontrolą fluoroskopii rentgenowskiej

Edyta Owsiak 1,  
Renata Kopeć 2,  
 
1
Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. Wojskowej Akademii Medycznej – Centralny Szpital Weteranów / University Clinical Hospital Military Memorial Medical Academy – Central Veterans’ Hospital, Łódź, Poland (Klinika Ortopedii, Traumatologii i Rehabilitacji Pourazowej / Clinic of Orthopedy, Traumatology and Traumatic Rehabilitation)
2
Instytutu Fizyki Jądrowej im. Henryka Niewodniczańskiego Polskiej Akademii Nauk / The Henryk Niewodniczański Institute of Nuclear Physics, Polish Academy of Sciences, Kraków, Poland (Laboratorium Dozymetrii Indywidualnej i Środowiskowej / Laboratory of Individual and Environmental Dosimetry)
3
Uniwersytet Medyczny w Łodzi / Medical University of Lodz, Łódź, Poland (Wydział Nauk Biomedycznych i Kształcenia Podyplomowego, Zakład Medycznych Technik Obrazowania / Faculty of Biomedical Sciences and Postgraduate Education, Department of Medical Imaging Techniques)
Med Pr 2017;68(2):221–227
SŁOWA KLUCZOWE:
DZIEDZINY:
STRESZCZENIE ARTYKUŁU:
Wstęp: Radiologia interwencyjna jest dziedziną, w której najczęściej są odnotowywane wysokie dawki promieniowania zarówno u personelu medycznego, jak i pacjentów. Procedury zabiegowe z użyciem promieniowania rentgenowskiego (rtg.) są wykorzystywane w wielu specjalnościach medycznych. Praca dotyczy narażenia członków zespołów wykonujących zabiegi ortopedyczne pod kontrolą fluoroskopii rentgenowskiej. Materiał i metody: Przeprowadzono pomiary dawek otrzymywanych przez członków zespołów podczas zabiegów osteosyntezy kości kończyn, wykonywanych w 3 łódzkich szpitalach. Przy użyciu dawkomierzy termoluminescencyjnych mierzono równoważniki dawek: Hp(3) dla soczewek oczu, Hp(0,07) dla skóry dłoni, Hp(10) na poziomie szyi bez osłony (tj. kołnierza) oraz Hp(10) dla całego ciała na przedniej powierzchni tułowia (mierzony pod fartuchem ochronnym na poziomie klatki piersiowej). Wyniki: Ogółem wykonano pomiary dawek otrzymanych podczas 95 zabiegów przez członków zespołów zabiegowych pełniących funkcję lekarza operatora, lekarza asystującego i pielęgniarki instrumentującej. Najwyższe wartości dawek otrzymał lekarz operator, dla którego dawka dla oczu w przeliczeniu na 1 zabieg nie przekraczała 0,1 mSv, najwyższa zarejestrowana dawka na ręce – 1,6 mSv, a najwyższa zarejestrowana dawka efektywna – 0,02 mSv. Wnioski: Na podstawie zgromadzonych wyników pomiarów oraz ich porównania z danymi z piśmiennictwa można stwierdzić, że uzyskane wyniki mieszczą się w zakresie danych opublikowanych (dla procedur nienaczyniowych), co świadczy o tym, że praktyka postępowania w monitorowanych łódzkich szpitalach nie odbiegała od rutyny postępowania w innych placówkach (także zagranicznych). Wyniki pomiarów potwierdziły adekwatność dozymetrii termoluminescencyjnej do oceny narażenia w radiologii zabiegowej oraz konieczność stosowania przez ten personel co najmniej 2 dawkomierzy. Med. Pr. 2017;68(2):221–227
AUTOR DO KORESPONDENCJI:
Maria A. Staniszewska   
Uniwersytet Medyczny w Łodzi, Wydział Nauk Biomedycznych i Kształcenia Podyplomowego, Zakład Medycznych Technik Obrazowania, ul. Lindleya 6, 90-131
eISSN:2353-1339
ISSN:0465-5893