Kup czasopismo
PL EN
PRACA PRZEGLĄDOWA
Prawo osób starszych do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych: wybrane problemy prawne
 
Więcej
Ukryj
1
Kancelaria Radcy Prawnego Damian Mikulski, Świdnica
 
2
Społeczna Akademia Nauk, Łódź
 
3
Uniwersytet Medyczny im Piastów Śląskich we Wrocławiu, Wrocław (Katedra Ratownictwa Medycznego)
 
4
Społeczna Akademia Nauk, Łódź (Collegium Medicum)
 
 
Data publikacji online: 05-10-2026
 
 
Autor do korespondencji
Ireneusz Skawina   

Collegium Medicum, Społeczna Akademia Nauk w Łodzi, ul. Sienkiewicza 9, 90-113, Łódź, Polska
 
 
 
INFORMACJE KLUCZOWE
  • Wiek ≥60 lat nie stanowi podstawy do stosowania odrębnych zasad wyrażania zgody na świadczenia zdrowotne.
  • Skuteczność zgody zależy od indywidualnej oceny kompetencji faktycznej.
  • Osoby starsze z zaburzeniami poznawczymi wymagają wsparcia decyzyjnego.
  • Opiekun faktyczny wspiera komunikację, lecz nie zastępuje zgody pacjenta.
  • Brak kompetencji faktycznej wymaga ustalenia właściwego trybu postępowania.
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Przedmiotem opracowania jest skuteczność zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych wyrażanej przez pacjentów będących osobami starszymi, ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia zaburzeń poznawczych, kompetencji faktycznej i ochrony autonomii pacjenta w procesie decyzyjnym. Praca ma charakter narracyjnego przeglądu literatury połączonego z analizą dogmatycznoprawną przepisów prawa polskiego, orzecznictwa i piśmiennictwa z zakresu prawa medycznego, geriatrii, psychologii poznawczej oraz bioetyki. Analiza prowadzi do wniosku, że ukończenie 60 r.ż. nie tworzy odrębnego reżimu prawnego wyrażania zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych i nie może być utożsamiane z brakiem zdolności decyzyjnej. Rozstrzygające znaczenie ma rzeczywista zdolność pacjenta – oceniana indywidualnie, sytuacyjnie i proporcjonalnie – do zrozumienia informacji, odniesienia ich do własnej sytuacji zdrowotnej, rozważenia konsekwencji proponowanego postępowania oraz podjęcia i przekazania swobodnej decyzji. Szczególną uwagę poświęcono pacjentom nieubezwłasnowolnionym, którzy formalnie zachowują pełnię praw decyzyjnych, ale z powodu otępienia, majaczenia, zaburzeń pamięci, świadomości, afazji, depresji, wielochorobowości lub działania leków mogą w konkretnych okolicznościach nie dysponować dostateczną kompetencją faktyczną. Omówiono konsekwencje praktyczne dla personelu medycznego w sytuacjach planowych i nagłych, przy leczeniu zachowawczym, farmakoterapii, diagnostyce oraz czynnościach pielęgniarskich i fizjoterapeutycznych. Wskazano prawne znaczenie przedstawiciela ustawowego, sądu opiekuńczego i wyjątków ustawowych, a także ograniczoną rolę opiekunów faktycznych i osób bliskich, które mogą wspierać komunikację oraz ustalenie preferencji pacjenta, lecz co do zasady nie zastępują jego zgody. Wnioski akcentują potrzebę unikania ageizmu, dostosowania komunikacji do możliwości poznawczych i percepcyjnych pacjenta, dokumentowania procesu informowania i oceny rozumienia oraz rozwoju instrumentów umożliwiających reprezentację wcześniejszej woli pacjenta, w tym pełnomocnictwa medycznego i rejestrowanego. Med Pr Work Health Saf. 2026;77(4)
eISSN:2353-1339
ISSN:0465-5893
Journals System - logo
Scroll to top